Vragen van het vrouwtje aan Zena:
-Zena heeft wat last van haar humeur en stoot haar eigen kindje af, waarom?
-Raakt ze in paniek als haar eten bijna op is?
-Waarom plast Zena op de stoel?
-Wat kan haar vrouwtje doen om het leven van Zena wat fijner te maken?
-Zena heeft oogproblemen, waar heeft ze last van?
-Ze heeft ook zwarte puntjes in haar neus, wat kan dat zijn
Reading met Zena de moeder poes
Ik begon de reading met de vraag: “Hallo lieve Zena; jouw vrouwtje heeft mij gevraagd of ik even met jou wilde praten, vind je dit goed?”
Zena: “Ja hoor, dat vind ik geen probleem.”
Ik gaf aan dat ik dat fijn vond en begon met de uitleg van hoe ik werk. Vervolgens stelde ik de vraag: “Het vrouwtje geeft aan dat jij last van je ogen hebt, kun je mij hier iets over vertellen?”
Zena zei: “Dat klopt, ik heb steeds vuile ogen en ze jeuken ook wat; ik denk dat ik misschien een allergie heb, dat ik ergens niet tegen kan.”
“Wil je dat tegen het vrouwtje zeggen?”
“Ik wil hier nog iets aan toevoegen; het kriebelt soms in mijn neus.”
“Heeft dat er misschien mee te maken?”
Ik zei: “Heb je enig idee waar je allergisch voor zou kunnen zijn Zena?”
Ze zei: “Ik denk dat ik misschien allergisch ben voor het voer dat ik krijg maar dat weet ik niet zeker…”
“Lekker vind ik het voer wel, maar ik weet niet zeker of het goed is voor me.”
Ik gaf aan dat het misschien wel een goed idee zou zijn om voor de zekerheid een allergietest te laten doen bij de dierenarts.
Zena zei: “Misschien is dat inderdaad wel een idee dat mijn vrouwtje dat laat doen.”
Op mijn vraag waarom Zena in paniek raakt als het voer op is zegt ze: “Ja, ik kan er niet goed tegen als mijn etensbakje leeg is; ik hou van eten en ik wil er niet om moeten zeuren.”
“Misschien ben ik wel een verwende poes, maar wat is daar mis mee?”
Ik zei: “Hahaha, je bent grappig!”😂
Ik vroeg nog even naar de zwarte puntjes in haar neus maar ze heeft er geen weet van dus ik ging op een andere vraag over.
Ik zei: Je vrouwtje vertelde me dat je op de stoel plast. “Kun je mij vertellen waarom je op de stoel plast?”
Zena zei: “Hm ja, dat klopt, ik doe dat soms uit nijd eerlijk gezegd; ik kan nog wel eens boos worden op mijn dochter Milou, die niet naar mij wil luisteren.”
“Snap je?”
Ik zei: “Ja dat snap ik maar zou je je boosheid ook op een andere manier kunnen uiten; plassen op de stoel is voor je vrouwtje niet fijn, het stikt en je vrouwtje moet het steeds schoonmaken…”
“Dat is niet echt leuk, begrijp je dat?”
Ze zei: “Ja dat begrijp ik, ik zal proberen om me voortaan beter te gedragen.” “Zeg dat maar tegen mijn vrouwtje dat het me spijt!”
Ik zei: “Goed, dat doe ik.”
We gaan verder met de volgende vraag: “Je blaast en gromt naar Milou je dochter, komt dat alleen omdat ze niet luisteren wil?”
Zena zei: “Ja dat klopt, zo laat ik mijn dochter weten dat ik boos ben op haar en haar gedrag niet accepteer.”
Ik vroeg of ze daar misschien zelf een oplossing voor kon bedenken.
Ze zei: “Aan het vrouwtje aangeven dat ik aan het oppassen ben om mezelf te verbeteren.”
“Aan Milou, ik hou van haar!”
Ik zei: “Wat kan het vrouwtje doen om het wat makkelijker te maken voor jou?”
Ze zei: “Het vrouwtje is heel lief en hoeft niets te veranderen.”❤️
Aan het eind van een gesprek vraag ik altijd: “Heb jij nog een speciale boodschap voor je vrouwtje?”
Zena zei: “Aan het vrouwtje: oppassen met mannen, dit heeft echt de aandacht nodig!” “Geef de mannen geen aandacht als ze op geen leuke manier opvallen.”
Ik vroeg of ze er nog iets aan wilde toevoegen, maar ze zei: “Nee, ze begrijpt me wel.”
Ik vroeg of ze verder nog iets wilde zeggen tegen je, ze zei: “Aan het vrouwtje, ik hou van jou!” “Ik beloof beterschap.” 😉
Nou, volgens mij zijn dat hele mooie laatste woorden van jouw lieve Zena.
